Νεομάρτυρα Αικατερίνη Ρούττη
Μάνδρα Αττικής. Τόπος που συνδέθηκε με ηρωϊκά αλλά και τραγικά γεγονότα. Τόπος που πρόσφερε στην υλιστική εποχή μας μιά ακόμη ηρωϊδα της πίστεώς μας, την νεαρά μάρτυρα Αικατερίνη Κ. Ρούττη.
Είναι γνωστόν σ΄ όλους τους Χριστιανούς ότι ποτάμια ολόκληρα αίματος εχύθησαν δια να στερεωθή η αληθινή πίστις στον Χριστόν. Αλλά και δια την διατήρισίν της μακρυά από την επίδρασιν αιρετικών νεωτερισμών πάλιν εχρειάσθη να χυθή μαρτυρικό αίμα.
Ελάτε τώρα Χριστιανοί, σεις που υπομονετικά φέρετε την περιφρόνησι των πολλών και που ακούετε στο όνομα Παλαιοημερολογίτες, ελάτε όλοι μαζί να γνωρίσωμε πως οι πατέρες και οι αδελφοί μας, που έζησαν τα πρώτα χρόνια
του σχίσματος, αγωνίσθησαν και πως εδόξασαν την Εκκλησίαν των Γ.Ο.Χ. δίνοντας σε μας την δυνατότητα, ελεύθερα και τιμημένα να ζούμε και να λατρεύωμε τον Θεόν μας.Ας παρακολουθήσωμε λοιπόν πως εξελίχθησαν τα θλιβερά γεγονότα της Μάνδρας, πως δηλαδή άρχισε και τι τραγικό τέλος έλαβε η ολονύκτιος πανηγυρική ακολουθία που έγινε προς τιμή των Αγίων Ταξιαρχών, τα ξημερώματα της 8ης Νοεμβρίου του 1927, εις τον ομώνυμον ναόν της Μάνδρας.
Από την παραμονή της εορτής, ευλαβείς γυναίκες της Μάνδρας, μαζί και η θαρετή υπερασπίστρια των πατρίων Παραδόσεων Αικατερίνη (Ρούττη), ευπρέπισαν τον ναό, ώστε το πανηγύρι τους που με τόση λαχτάρα περίμεναν να μη υστερήση σε τίποτα. Εγκαίρως είχαν ενεργήσει και δια ομόδοξον ιερέα. Ησαν βλέπετε ελάχιστοι οι ιερουργοί τότε και συνεπώς περιζήτητοι. Προς τον σκοπόν αυτόν, μια επιτροπή είχε ξεκινήσει δια την Αθήνα και να που νωρίς την παραμονή επιστρέφει με σούστα συνοδεύοντας τον αείμνηστον ομολογητήν ιερέα Χριστοφόρον Ψαλλίδα. Η υποδοχή που έγινε στον ερχόμενον ιερουργό ήταν ενθουσιώδης. Ολοι οι κάτοικοι τον εκαλωσόρισαν χαρούμενοι, ενώ οι καμπάνες όλων των ναών κτυπούσαν χαρμόσυνα. Τόση ήταν η αγάπη και η εκτίμησις των πρώτων αγωνιστών δια τους ομοδόξους ιερείς.
Ο εσπερινός άρχισε ήσυχα και πανηγυρικά. Το ίδιο ήσυχα θα συνεχιζόταν και θα τελείωνε κι΄ όλη η αγρυπνία αν δεν έκαναν την εμφάνισί τους τ΄ ανεπιθύμητα όργανα της τάξεως περικυκλώνοντας τον ναό με κακές διαθέσεις. Και εύλογο γεννάται το ερώτημα: Μα γιατί αυτή η πολιορκία; Στο ναό δεν ευρίσκοντο παράνομοι. Δεν εκρύβοντο ληστές. Μόνο άξιοι τηρητές των πατρίων παραδόσεων είχαν συγκεντρωθή δια να δοξάσουν με κάθε τιμή τους προστάτες Αγίους των. Τι λοιπόν ζητούσαν τα όργανα με τόση επιμονή; Απλούστατα ζητούσαν να εκτελέσουν την διαταγή του σχισματικού αρχιεπισκόπου Αθηνών, να συλλάβουν τον ιερουργούντα ιερέα και να διαλύσουν το πλήθος των πανηγυριστών.
Μπορεί όμως να είχαν λάβει εντολές τα όργανα αλλά και οι Χριστιανοί της Μάνδρας έπρεπε να εκτελέσουν τις Θεόσδοτες εντολές τους και να μη επιτρέψουν την παραμικρή διατάραξι της εορτής. Έτσι οι πόρτες του ναού κλείνονται και η ακολουθία συνεχίζεται πιο κατανυκτική. Είναι διότι γίνεται κάτω από την απειλή των όπλων. Κτυπούν με μανία τα όργανα. Κτυπούν όπου βρουν. Πόρτες, παράθυρα, τοίχους! Σπάζουν τζάμια! Και είναι ο 20ος αιών. Ο πολιτισμός θεριεύει. Και υποτίθεται ότι τα ατομικά και θρησκευτικά δικαιώματα ασκούνται με κάθε ελευθερία! Τι τρομερή αλήθεια! Βρισκόμαστε μάλιστα και στα ιερά χώματα της Ορθοδόξου Χριστιανικής Ελλάδος.
Προσεύχονται οι Πιστοί μέσα στο ναό ήσυχα και ευλαβικά.
Μαίνονται, ουρλιάζουν και αισχρολογούν έξω τα όργανα των σχισματικών.
Ζητούν μέσα ενίσχυσι από τον Κύριον οι πιστοί δια ν΄ αντέξουν τον άδικο διωγμό τους. Ζητούν επίσης και τα όργανα έξω ενίσχυσι επειγόντως δια να επιτύχουν του βεβήλου σκοπού των. Είχαν πράγματι ανάγκη δια ενισχύσεις! Πως θα συνελάμβαναν έναν πράο και άκακο ιερουργό; Πως θ΄ αντιμετώπιζαν τους άοπλους πιστούς;
Κοντεύει να ξημερώση. Μέσα στο ναό έχουν μεταλάβει οι περισσότεροι και περιμένουν το "δι΄ ευχών" του ιερέως και αφού πάρουν την ευλογία του να τον οδηγήσουν σ΄ ένα κοντινό σπίτι δια να ξεκουρασή. Πως όμως θα γινόταν αυτό που έξω καιροφυλακτούσαν οι πραιτωριανοί των σχισματικών; Μα μόλις προ ολίγου πήραν μέσα τους δύναμη, τον Χριστό. Δεν τους σκιάζει τίποτα. Προχωρούν άφοβα. Οι πόρτες ανοίγουν. Οι πιστοί αρχίζουν να εξέρχονται. Ζωντανό τείχος από ευσεβείς γυναίκες της Μάνδρας έχουν περικυκλώσει τον κινδυνεύοντα ιερέα. Μέσα απ΄ το σκοτάδι ξεπροβάλλουν μπροστά των σαν ανήμερα θηρία τα όργανα των σχισματικών. Απαιτούν την παράδοση του ιερέως. Μα γιατί άραγε; είναι το δικαιολογημένο ερώτημα των πιστών. Μήπως εγκλημάτισε, μήπως καταχράσθηκε ή μήπως εβεβήλωσε; Οχι! Τίποτα απ΄ όλα αυτά! Κι΄ όμως τον ζητούν! Και λοιπόν; Ποιός θα τους τον παραδώσει; Δεν υπάρχει Ιούδας!
Μόνο σαν θα περάσετε πάνω απ΄ τα πτώματά μας θα πάρετε τον Ιερέα μας! Ακούγεται σταθερή και δυνατή μια γυναικεία φωνή. Είναι η Αικατερίνη Ρούττη που άφησε στο σπίτι άνδρα και παιδιά και ήλθε να υπερασπισθή τον ιερέα. Δεν την φοβίζουν οι φοβέρες των όπλων και γι΄ αυτό αποφασισμένη φωνάζει.
Οι δυνάμεις δεν μπορούν να διασπάσουν τον κλοιό. Αρχίζουν τότε να πυροβολούν δια να τους εκφοβίσουν. Κάτι καταφέρνουν μ΄ αυτό. Απομακρύνονται αρκετοί πιστοί, αλλά το ζωντανό τείχος γύρω από τον ιερέα παραμένει άφοβο. Σε λίγο όμως κι΄ αυτό θα καμφθή εξ΄ αιτίας της απανθρώπου και αγρίας επιθέσεως των οργάνων των οποίων μία σφαίρα κτυπά στον κρόταφον την αείμνηστον ομολογήτριαν Αγγελική Κατσαρέλλη.
Ομολογήτρια Αγγελική ΚατσαρέλληΗ Αικατερίνη Ρούττη όμως, η ψυχή της άμυνας, δεν το βάζει κάτω. Ελέγχει με θάρρος τους σχισματικούς μέχρι τη στιγμή που ένα όργανο θα σηκώση το κοντάκι του όπλου δια να κτυπήση τον ιερέα!
Και τότε, ύψιστε Θεέ, τι τόλμη, τι αυτοθυσία!
Μόλις η Αικατερίνη αντιλαμβάνεται την κακούργον χειρονομία, σπεύδει να σώση τον ιερέα, καλύπτοντάς τον με το σώμα της, οπότε και δέχεται αυτή το θανάσιμον εκείνο κτύπημα εις το πίσω μέρος της κεφαλής της. Η Αικατερίνη πέφτει στο δάπεδο του ναού βάφοντάς το με το μαρτυρικό της αίμα, ενώ ακούγεται δια τελευταίαν φοράν να ψυθυρίζη:
Παναγία μου!
Οι γυναίκες με συγκίνησιν και αγωνία σηκώνουν το αιμόφυρτο σώμα της και αφού προηγουμένως ειδοποιείται και ο άνδρας της, την μεταφέρουν στον "Ευαγγελισμό" Αθηνών. Μαζί με την Αικατερίνη μεταφέρεται στον "Ευαγγελισμό" και η τραυματισθείσα ομολογήτρια Αγγελική Κατσαρέλλη, η οποία και εξέρχεται μετά από λίγες ημέρες.
Η Αικατερίνη επτά ολόκληρες ημέρες ακίνητη, υπέφερε αφάνταστα χωρίς καν να μπορεί να μιλήση. Με νοήματα ζήτησε μολύβι και χαρτί δια να γράψη με δυσκολία στον άντρα της να προσέχη τ΄ αγγελούδια της, τα δύο μικρά της, που ήταν τεσσάρων χρονών το πρώτο και ολίγων μηνών το δεύτερο.
Στις 15 Νοεμβρίου 1927, πρώτη ημέρα της νηστείας των Χριστουγέννων και ώρα 4 το πρωΐ, παρέδωσε την μαρτυρικήν της ψυχή εις χείρας του στεφανοδότου Χριστού.
Το Διοικητικόν Συμβούλιον της Ιεράς Κοινότητος Γ.Ο.Χ. Αθηνών κινητοποίησε όλα τα υπ΄ αυτού παραρτήματα ώστε να παρευρεθούν στην κηδεία της όσο το δυνατόν περισσότεροι πιστοί.
Επιζώντες αυτόπτες μάρτυρες της κηδείας μας πληροφόρησαν ότι αυτό που παρακολούθησαν την ημέρα εκείνη δεν ήταν κηδεία αλλά ιερά λιτανεία μαρτυρικού λειψάνου. Χιλιάδες πιστοί συνώδευσαν την πομπή, άλλοι κρατούντες άλλοι άνθη, άλλοι λαμπάδες κι΄ άλλοι φοίνικες.
Η μάρτυς δεν έχει πλέον ανάγκη από τις δικές μας πρόσκαιρες τιμές και δόξες. Η τιμή που πρέπει να της απονείμη κανείς είναι εκείνη που ο ιερός Χρυσόστομος μας υποδεικνύει: "Τιμή μάρτυρος, Μίμησις μάρτυρος".
Εγκαρδιώνεσθε λοιπόν Χριστιανοί και παραδειγματίζεσθε από την νεαρά μητέρα των 27 χρόνων, που έχυσε το αίμα της δια την Αγίαν μας Πίστιν.
Η νεομάρτυς Αικατερίνη αποτελεί την τιμή και δόξα της Εκκλησίας των Γ.Ο.Χ. και θα προβάλλεται σε κάθε περίστασι ως υπόδειγμα πίστεως, αγάπης, απαρνήσεως των πάντων και θυσίας, δια τας πατρίους παραδόσεις.
Αικατερίνη! Η επόχή μας δεν διέθεσε αγχόνες, καμίνους, ξίφη. Διέθεσε τον υποκόπανο του όπλου δια να σε φοβίση. Πόσο φτωχό αλήθεια όπλο δια να σε κάνη ν΄ απαρνηθής μια ζωντανή πίστη! Κι΄ όμως εσύ έδωσες την ζωήν σου δι' αυτήν.
Οι πρεσβείες σου ας μας ενισχύουν και οι προσευχές σου ας προασπίζουν το Σώμα της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας από κάθε "δολίως κινούμενον" εχθρικό βέλος. Αμήν.
Πηγή: Τα Πάτρια
